Η παράσταση «Σήμερα είμαι εδώ» αποτελεί μια σπουδή πάνω στη συλλογική μνήμη και το λαογραφικό αποτύπωμα του Βρυκόλακα στην ελληνική παράδοση. Δεν πρόκειται για μια απλή αναπαράσταση μύθων, αλλά για μια devised τελετουργία που κατοικεί στο μεταίχμιο: εκεί όπου ο θάνατος δεν είναι τέλος, αλλά μια εκκρεμότητα που αναζητά δικαίωση.
Ο Τόπος: Ένα Καθαρτήριο Μνήμης
Η σκηνή μεταμορφώνεται σε έναν «τόπο ανάμεσα». Σε αυτό το ιδιότυπο καθαρτήριο, ο χρόνος παύει να είναι γραμμικός. Οι ιστορίες ξεπηδούν σαν θραύσματα ονείρου, μεταμορφώνοντας τον θρήνο σε τραγούδι και την κατάρα σε λυτρωτική κραυγή. Εδώ, οι ψυχές δεν αφηγούνται απλώς το παρελθόν τους, το ξαναζούν μέχρι να το εξαντλήσουν ή να εξαντληθούν.
Οι Μορφές: Το Σώμα που δεν Σώπασε
Στο σκηνικό αυτό σύμπαν, εμβληματικές μορφές της παράδοσης και της λογοτεχνίας συναντιούνται και ανταγωνίζονται με τους εαυτούς τους για μια πιθανότητα Κάθαρσης:
- Ο Νεκρός Αδερφός που επιστρέφει από τον όρκο που έδωσε και την κατάρα της μάνας του.
- Ο Θανάσης Βάγιας που αναμετριέται με τις τύψεις του και τον διχασμένο εαυτό του, τον προδότη αλλά και τον ερωτευμένο σύζυγο.
- Μανάδες που αντιμάχονται τα ήθη κι έθιμα της εποχής.
- Εραστές που παλεύουν με τον Χάρο και το «γιατί»
- Νέοι που καβαλούν την υπεροψία της ικανότητας να γκεμώνουν τον χρόνο.
Ο Βρυκόλακας εδώ απογυμνώνεται από το τέρας της λαογραφίας και αποκαλύπτεται ως το απόλυτο ανθρώπινο σύμβολο: είναι ο άνθρωπος που δεν μπορεί να φύγει. Είναι το σώμα που θάφτηκε, αλλά η επιθυμία, η ενοχή ή η προδοσία το κρατούν ακόμα δεμένο με το χώμα.
Η Σκηνοθετική Γλώσσα: Το Σώμα ως Απομεινάρι
Η σκηνοθεσία υφαίνεται πάνω σε τρεις άξονες:
- Τον Χορικό Λόγο: Ο Χορός λειτουργεί ως μάρτυρας και δικαστής, εξαναγκάζοντας τα πρόσωπα στην τελική τους ομολογία.
- Τη Σωματική Τελετουργία: Το σώμα δεν κινείται απλώς, αλλά κουβαλά το βάρος της μνήμης και της αδίστακτης επανάληψης.
- Το Δημοτικό Τραγούδι: Λειτουργεί ως το DNA της παράστασης: άγριο, τραυματισμένο και βαθιά ανθρώπινο.
«Σήμερα είμαι εδώ»
Μια ανάσα που ξεκινά σαν θρόισμα στα χείλη των ζωντανών, για να στεριώσει ως κραυγή μες στην επικράτεια των απόντων. Είναι το τελευταίο ανάστημα του "Είμαι", λίγο πριν η λήθη σβήσει τα ίχνη του στον άμμο της ύπαρξης.
Η παράσταση μας καλεί να κοιτάξουμε πέρα από τον φόβο του θανάτου, στον ίδιο τον φόβο της ζωής. Τι είναι αυτό που μας στοιχειώνει; Τι μας κρατά πίσω; Ίσως η Κάθαρση να βρίσκεται ακριβώς εκεί: στη στιγμή που το ανείπωτο βρίσκει, επιτέλους, τη φωνή του και λέει:
Είμαι ακόμα εδώ.